Sporun Anlamsızlığı Üzerine

Bir Düşünce

Doğa sporlarıyla ilgilendiyseniz, doğanın sporla pek de ilgilenmediğini fark etmişsinizdir. Dağlar onlara güvenle tırmanabilmemiz için kollarını açmazlar, denizlerin işimizi kolaylaştırmak gibi bir gayesi yoktur ve hava koşulları bizim sportif hedeflerimize tam anlamıyla kayıtsızdır. 

Kaya tırmanışında bazen bir sporcu 30-40 metrelik bir hattı yıllarca deneyebilir. Onu yukarı taşıyacak en kolay çözümü bulmaya çalışır, tutamakların tamamını ezberler. İlerleme kaydettiği günlerde çevresine neşe saçabildiği gibi kötü geçen bir tırmanış günü sonrası kendiyle ilgili şüpheye düşüp içine kapanabilir. 

O 30-40 metrelik hat tırmanıcı doğmadan önce olduğu gibi, tırmanışçı o rotayı unuttuktan ve öldükten çok sonra da aynı umursamazlığıyla var olmaya devam edecektir. 

Daha önceki bir yazıda da bahsetmiştim, sporun fiziki dünyada hiçbir anlamı yok. Ona dair anlamlı gelen ne varsa, tamamıyla insan zihninin yaratımı. Göze hitap eden bir çatlak hattı için tırmanış ne ifade ediyorsa; kale direkleri, voleybol filesi ya da yüzme havuzu için de rekabet tam olarak aynısını ifade ediyor: koca bir hiç.

Sporun “ben ne anlam yüklüyorsam o oluşu”, ona dair en güzel şey. Ama bu kabul aynı zamanda sporun anlamsızlığını da beraberinde getiriyor. Bu kadar özgürlüğün getirdiği boşluktan kaçmak istediğimde ise ötekinin sporunu yapmaya başlıyorum. Ötekinin değerlerini tatmin edecek yollar arıyorum, ötekinin tepkilerini veriyor ve ötekinin duygularını yaşamaya çabalıyorum. 

İki Alıntı

1.

Bir şelalenin dökülürken yavaşlayıp havada süzülmesi gibi büyük eylem insanı da eyleminden önce onun fırtınalı arzusundan beklenenden çok daha yavaş hareket eder. 

Sevgi ve Nefret Üzerine Aforizmalar / Friedrich Nietzsche

2.

Her ne yaparsam yapayım kendimi asla unutamıyordum.

Kendine Ait Bir Hayat / Marion Milner

Üç Soru

1.

Rekabetin beni en çok cezbeden tarafı ne?

2. 

Yaptığım spora dair içime sinmeyen alışkanlıklarım neler ve neye hizmet ediyorlar?

3. 

Beni en çok hayal kırıklığına uğratan şey nedir?